MARGARINNA

yeniliğinde halliği

2012-02-12T15:16:00.000-08:00

dilimi biraz daha zorlayasığa,
biraz kaçmaklara,
anlaşılmalık sakız çözlerinden kurtulmalık
havalar almak için

pencereyi açtım,
hava tozlu,
biraz gözlerimi büzeyim.

bu yazılar artık, daha da zorlayacak.

kendiğe

2012-02-12T15:14:00.000-08:00

masalara konduğu kadar toz'un, iz'im var
belki cümleler bana değil de hep cümleyim
dursam hani susuş yazar belki diyelim
var olduğunu bile var-sayarak bugün
artık onüçü olmuş, türkçenin bile
farkında değilim,
geçen yılın tam da bu zamanlarına
sesleneyim:

masalar soyutça tozlanmış
izleyenim izlenim.

kuş ile

2012-02-04T15:45:00.000-08:00

çiziyorum baştan sona kıyı kenar
sokaklarımı geçiyorlar kaldırımsız
peşlerine adım atsam kayalıktan
kayar oluyor yine de mutluyum
aslında gölge gri ama beyazlı
elbette bulutların üzerinden geçeceksin
o an yutkunmayı bileceksin,

görülemeyecek kadar olur her noktam
elbette bulutları bir bir geçeceksin
şimdi dört şubat, ancak zaman şimdi tarih
artık bir veya hut 2 veya huy özlem.

ocak geri gelecekse,
ovalarda uzunluğu bırakıp gelmek

sokaklarımı geçiyor gitmen
kalman nehirlerime susuyor
bitmen kollarımdan diliyor
gözlerime bakıyorluğum hal'im.

unutmuyorum.

2012-02-02T12:41:00.000-08:00

aramızdaki kıyıyı biliyorum, bilmek gelebilmek ve gelebilmemekle aynı kıyıda bırakmış aramızı biliyorum.

lütfen

2012-02-02T03:14:00.000-08:00

kafamda aynı nakarat, bu hafta içi zeynep!!!!!

li

2012-01-26T07:08:00.000-08:00

eğer gözlerimi her kapadığımda açmış olmamdan farkının kalmadığını sana odaklandığımdan bilseydin bugün için yirmibeşocak serinliğinin nasıl da geçip gitmiş olduğunu bilirdin. üzerinden yirmi gün geçmiş yirmi yaşımın. eğer ki havanın pencereden inatla sana uykuyu işaret etmesini yürüyüşe çıkma havasıyla aynı havanın işi olduğunu görseydin şarap ve çayın aynı paralellikle lezzete ulaşamadığını da bilirdin. pencere önlerine bırakılan iki iskemle bir masa yetebiliyordu da, iki kulak ve bir nefes konuşturmuyordu.

brenda lee

2012-01-23T14:14:00.000-08:00

I want to be wanted
You always hurt the one you love
Too many rivers to cross

ağaç

2012-01-18T11:02:00.000-08:00

bir ağaç seçecek ve dökülecekti.

ağlarken insan, biraz daha insan. ve yaş'lanan.
insan, ağlamazsa; kuruyup dökülen zam'an.

tığ

2012-01-15T05:33:00.000-08:00

bu tırnakları yedim hep aynı. kaldı,
bu tırnakların tadı hep kaldı. aynı.
bu kanlar aktı hep, aynı. kırmızı,
bu akan kırmızı hep tat,tı, aynı.
bu kan kırmızı tırnaktan hep. aktı.

2012-01-11T08:00:00.000-08:00

.

2012-01-11T07:20:00.000-08:00

hiç eskimiyor.
öyle de eski kokusu var,
bastırılamıyor.
şu duvar sayıyorum sayıyorum dört.
bilmiyor ne kadar korkuyor insan o koca dörtten.
çünkü duvar, nitelenemeyen,sayılamayan,tanımlanamayan
göremediklerimizden.
yoksa,
boşuna mı geliyor üstüne, aslında gelmeyen.

sait.

2012-01-11T07:05:00.000-08:00

içime sinemalar yıkıp, çay lokalleri koyuyorum
yeter ki yeşersin, oturup tavanı izlemenin anlamı.
sait,i gördüm. biliyorum.
sait biliyor muydun,
ben hep yazıyorum.
eylülden,beri.

d.

2012-01-10T09:38:00.001-08:00

durkheim haklıydı,

cümlesinden fazlasında da

yaşadığı zamanın uzağında da,

tüm bu neden’i gördüklerimiz

gördüklerimizin sonuç’larıydı aslında.

nane

2012-01-06T12:25:00.000-08:00

burcunun naneli şekerleri vardı
tekirdağdan malkaradan getirirdi
istesek verir miydi?
bugün verdi yarın istenir miydi?

yeşil yeşil boncuk boncuk nane şekerleri

üzerine fazla, düşemedim

2012-01-05T13:14:00.000-08:00

oklarını gizlerdi akşam dönüşleri olurdu sabahsız
kollarına sızamazdı sesim derisine örttüğü deriden
gelmesini sayardım kapılar açılır kapanır aralıklanırdı
kalemler uçlarını unutur silüetin ortasında saçlanırdı
omuzlarımdan askılarım düşer, omuzlarıma askıları düşerdi

sıcağını kaybedince kopuyor deyip yaklaşmamış mıydı
köşe başlarında ıssız kalmış kaç adımdı bıraktığı
dinlemeye sussaydı, neler söylenirdi ses'liğine
kıvrılıp uyumak dizlerinde kaç yaş ağaç büyütürdü
kaç satırda tasvir edilirdi çenesinden kelimeler

göz uçlarında akıyordu ırmağı haksız yere susuz
elleri olduğu yerde kalıyordu, koparak donup
yol boyuna seriliyordu zamandan anlamlanan
soğuk suyun anlamıydı belki de zaman,
yutkunulamayan.

serili

2012-01-04T09:22:00.000-08:00

üzüntümü başka üzüntülerle kıyaslayacak tüm cümlelerden kaçarken kendime bir kıyasta bulundum, sen hiç bu kadar üzülmedin merve, diye. biraz cesaretin varsa o kutuyu aç ve bak. bazı bıraktıklarımız için onlar olmasa da yaptıklarımız nazarında onların bizsiz yapmadıklarıyla kaldığımız anlardan birinde, cesaretin varsa kutuyu aç ve bak. insan her cümleyi konuştuğuna kurmuyor ki, yi öğren.

beni aynaların önüne oturttular.
arkam aynalara yüzüm onlara dönük.
onların yüzleri bana gözleri aynalara
dönük oturttular.
hisleri ve sözleri
üzerime alındım.
sonra kabuk bağladım
.
ellerim yanaklarıma
gidemedi.

harf

2012-01-02T13:33:00.000-08:00

oturup da kaç yaş sayıyorum, insanlar bütün kalabalıkça çemberde, ellerimiz ceplerimizden hiç çıkmıyor. el görünce biraz dilim şiire kayıyor. gözlerden yanaklara konuşuyoruz. kaşlarımızda telaş hali, göz kapaklarımızı biraz yaş'latmışız, göz altlarımızı da yeşertmişiz, tüm yaşlarımızı gelip geçmişiz. koca kalabalığın paltolu kış haline gözümü yumuyorum vapur kalkacak diye koşturuyorlardan oluyoruz. durakları şarkılarla geçiyorum. bir şarkıya üç durak, yetişebilecek miyim yaş'ına. pınarından çıkmış yaklaşmış çenesine; yetiştirebilecek miyim yaş'ı mı ona. birinci ayın ikinci gününe bakamıyor gözüm. gözümden düşerse diye, yaşın,yaşım. saklıyorum koca gün elimle,cebimde, .

..., geldik mi? bu durak mı? büyüdük mü, artık doğduk mu ..., konuşalım mı,,,

dans.*

2011-12-31T13:21:00.000-08:00

eliyle kaç ben tutuyor diye duruyorum
bir söyleyip iki kekeliyorum
dillerimizi biliyor olup nasıl da buhardan
kaçıyor ellerimiz, tekrar tekrar

geçen zamanın yeni halini yazıyorlar
tüm döngülerin meselesi aslında bu
dediğimde buhar perdesi seriyorlar
camlar ve pencereler altında bekliyorum

beyaz kağıdına değmesin o toz, oluyorum
değiyor, çarpıyor, dağılıyor, büyüyor
yayılan bir siyah, giyinmeye bürünüyorum
elimi inatla ortaya itiyorum
inatla bana itilişini izliyorum
sanat,a merak içinde,
kulağımda şarkılar döndükçe
bu hüznü dans sanıyorum.

ah, beni üzüyor, beni..üzüyor..
elimi ona uzattıkça...
onun tüm çaplarına değerek
geri dönüyor elim
ve dans oluşuyor
milattan önceleşen dilin
en okunmayan kelimelerini
çözmeye çalışıyor
her dinlettiğim.

* bu dansları en iyi o biliyor ya,
işte, serge gainsbourg diyor:
"et danse,
la decadanse."

çöktüğümü gizleyemiyorum,,

nomonhan

2011-12-31T11:52:00.000-08:00

"Ölmek, yüzeyde kalmanın tek çaresi."

tarih

2011-12-30T11:47:00.000-08:00

bir de bakıyorum göz kapaklarım yarım açık. insanlar benden epey değil biraz uzun. yakını görebiliyor, uzunu az görebiliyor uzağı zor görüyoruz. okulumuzun açık kısmının kapalı olan halleri boyumuzu aşıyor. hava kararınca binanın tepesi ile bahçe duvarı da birleşiyor. göz kapaklarımız yarım açılıyor. yarım bakıyoruz uzaklara ve uzunlara. sonra yalnız insanlar oluyoruz, önce kollarımızdan çekiliyor kollar, sonra dumanlarını üflüyorlar, ışıkları yakıp yarımlıkları aydınlatıyorlar. karton bardaklardan toplar yapıp yeni yılı kutluyoruz, yarımyamalak.

TSUORP

2011-12-30T08:19:00.000-08:00

zamanı gelmiş, BEŞALTI kitap okumaya ara verip yalnızca bir'ini okumanın.
başucumdaki her şeyi itip özenle tozunu aldım. sevgili, marcel proust.

tanım

2011-12-30T07:50:00.000-08:00

susup da eylem,
susup da değmek.

susabilince dilim.
diyorum aşk,
oluyor.

temohc

2011-12-30T07:32:00.000-08:00

şömine başında oturup pencerenin ardında yağan karı sıcak bir içeceği yudumlayarak izlemeye diziliyorsa hala huzur kelimesinin anlamı. insanlar sylvain chomet i nasıl anlatırlar acaba...

torrentleyelim.
L'illusionniste
Les triplettes de belleville
La vieille dame et les pigeons

2011-12-30T07:22:00.000-08:00

oldu'yu bilebilecek miyim bir gün?
oldu, işte yalnızca oldu
oldu, ve artık bunu böyle kabul edebilmek gerek
i bilebilecek miyim bir gün?

bazı şeyler yalnızca olur çünkü, hep oluyor
su akıyor, taş kırıyor dan ayrı bir ol'an
oluş anı'nı söylüyor sanki kelime.
resmen olan'ı zamansız düşünemiyoruz.,
keşke olmasaydı fakat oldu işte,
şimdi de -di,li geçmiş zaman
derken geçiyor yine zaman
inanıyorsam zaman var,dı hani
kendime çelme takıyorum

çünkü gene bitmek bilmeyen bir ay'dayız.
hep kapılar aralık.

trier

2011-12-30T07:14:00.000-08:00

lars von trier'in kafasının içinde yaşamak istiyorum.
her düşüncesine kol atıp uyumak,
sağ lobdan sol loba kayak yapmak istiyorum
düğümlerinde oturup kalkmamak
ve arada gözlerine kayıp biraz "bakmak" istiyorum
.
.
.

h e p s i.
ve bu gibi birkaç şey daha.

todas mis palabras.

2011-12-20T14:16:00.000-08:00

Todas mis palabras by Los Campos Magnéticos on Grooveshark

uzaktan bakarken dinliyorum.

taş

2011-12-20T12:50:00.000-08:00

bütün bu kırılmışlığı dindirecek bir üçgeni çizmek istiyor içim
içimden geçerken bu limanların aslında kentlerin ne kadar dışın
dalığı halim.
kıyıya dilediği kadar vursun dalga, uyanmıyor ya liman,
uyanmaz kalır dilim, ağzımın içinde.
ağzımın içinde yutkunmanın hortum halinde,
ya da taşan lavların ardından oluşan bütün taşların
birleşen toz yumaklığı
nedir biliyor muydu kanım,
dilediği kadar değsin damarım derime, ki yeşili de seviyor diye
hıçkırsam ağzıma vuruyor, kıyıdan dalgaları beyazlar köpük değil
artık!

bu kırılan hal, soymuşlar da ağacı, çimenlere bakıyor göz
nasıl olsa yeşil, zaten olacaksa yeşil olmalı diye seçim,
kedi ayaklarına dolanıyor kahve gövdenin,
kenti terketmenin aslında büyük sözlerini
bu patlayan volkandan görüyor içim

bir söz dese, duracak, nefes, nasıl da içinde o kadar yerleşik
bazı bedene nefes bile fazla, öylece kalacak: durgunluk nedir
biliyor mu halim...
bu halime nefes dar halime kırık kıyıya dalga artık yok
ağacın kahve gövdesinin bir parça gölgeliği
kedi yumuluyor, hıçkırık yumuluyor
kedinin kuyruğu dönerek
hıçkırık yudumu görerek
dalgayı terk ediyor,
taş oluşuyor içimde
gitmenin, kal-oluşuna.
ses-len-i-yorum.

çok yavaşsın.

2011-12-15T11:20:00.000-08:00

evden çıkıyorum, çıkmadan önce düşünülecek o kadar çok şey! var ki, ah ya unutursam bir şey!leri. nasıl geri döneceğim meselesi, unutursam gün devam eder mi endişesi, yani sanki sen durunca zaman da duracakmış telaşesi. bütün bu şeyler içinde.

evden çıkıyorum, hava durumunu düşünmeye cesaretim yok, yağarsa yağmur, yağmur yağmış olur. ya otobüsler, gelecekler mi saatlerinde. evden çıkmanın zorluğu nasıl da büyüdü, daha evden çıkalı iki dakika bile olmamış, köşeyi yeni dönüyorum. defalarca dönüyorum. dönmenin, döndürücülüğü, içinden çıkılmaz merkezin çevresi de dönüyor. evden çıkınca nasıl bayılmıyorum da varıyorum bir şey!lere.

evden çıkıyorum, eve döneceğim'e. yani sonunda dönülecek'e. trafik, ve evden çıkmışım, ayakta gidiyorum otobüs tıklım tıklım. otobüsün içinde ben ve koca bir kalabalık, hepimiz evden çıkmışız, varmaktayız şey'e. büyük şehiri sevmemeye, tanımadığımız herkese surat asmaya çıkmışız evden. varıyoruz, durak durak kaldırımlara kusup. otobüs dönüyor, köşelerden hep dönülüyor. köşede bıraktırıyorum.

evden çıkıyorum, çıkmaya, çıkmaz olsun diye, çıkamıyorum mu evden bir de şimdi. ev hali, en de de den de i de e de hal de yalın da.

O KADAR HIZLI YAŞIYORUZ Kİ. koşuyor buluyorum her evden çıktığımı. her şey!e.

the memory is cruel

2011-12-12T09:26:00.000-08:00

"while you're waiting for the sun,

the space around you is very quiet.

so you breath in, close your eyes

you can feel her warmth

inviting you to dance."

mevsimlik ve de sübjektif çeviriyorum sözleri:
şimdi de havalar böyle oldu.
böyle şarkılar, böyle yollar,
böyle kabataş, böyle laleli.
böyle ellerim, böyle pencere.

taş

2011-12-09T13:41:00.001-08:00

bazı şarkılar,
yalnızca ağlayalım diye,
su'dur, kuş'tur.
tabiattır bazısı.
kokuyor, işte,
avucumda sıktığım toprak
kadar.

yağmur yağar taş üstüne

too

2011-12-09T10:07:00.001-08:00

eskiden ramazanlar bir başkaydı,yı durdum da düşündüm. çünkü ramazan demek sahur demekti. iftarı zaten her akşam yemeğinden biraz da olsa tanıyorduk. ancak sahurlar, hele ki çocukluğundan biliyorsan, işte eski ramazanların başkalığıydı. sahur'a kalkılsın da sahur programları izlensindi tüm mesele'm. çünkü programlar uyku getiren, yumuşak sesli beyaz saçlı amcanın konuşmasından çok daha keyifliydi. mesela böyleydi ve akşam programları da genellikle izlenmezdi misafir bolluğu, sohbet tatlılığı... gibi. son yıllarda yani eskidenin dışındaki ramazanlarda, akşamlar da sahurlar da tamamiyle beyazsaçlıamca dan ibaret. evet, bugün durdum ve bunu düşündüm. "bir volkan kopuyor yine bedenimde, anlamsız sızılar içinde..."

darüşşafaka'da biraz.

2011-12-07T04:53:00.001-08:00

şu tarafı var, evet. camı açıp karşı eve ve pencerelere bakıyorum. yağmur yağmış,geçmiş; ancak karanlık. ve pencereler çekili perdelerle sırıtmakta ışığı. gündüz bundan utanmaktadır, olabilir.

elimi nereye koyduğumu bilemeyip omzumdan başlıyorum tutmaya perdeyi. iki adım geri çekiliyorum. darüşşafakanın ders olmayan bir sabahının kış mevsiminde paravanda herkes uyumakta, ben uyandığımı henüz bilmiyorum. anahtarımı yastığın altından alıp dolaba yaklaşırken, olabilir, uyanıyorum. birbir ışıklar yanıyor. çatçat sesleri duyuluyor belletmenin ışıkları yakmasının. sarı pikeler yatakuçlarına düşmüş, bilge eline gelen örtüyü kıvırıp cenin pozisonu alıp kafasını örtü yığınından oluşan yastığa yaslıyor. içimden ona sesleniyorum, içimden bilgenin yerine geçmek istediğimi itiraf ediyorum. kübra bir pembeliktir, hiç değişmiyor, dudağı ile burnu arasında pembe bir doğum lekesi var, bazen o değişebiliyor; gül,bulut.

hiçbir uyanma anında o tadı bulamadığımı bu yağmur yağmış ama geçmiş karanlığındaki sokağa bakarken, söylüyorum. gün'ün düz saatinde. kokuyu paketleyebilir mi insan'ı düşünüyorum. düşülüyor, düşünülünce, düşten. kokladığıma ayılıyorum. kış sabahının bir ev gününde ne kadar da pazar olduğuna sesleniyorum.

Forever At Your Feet (Rain) by Oh Susanna on Grooveshark

tamam

2011-12-01T11:32:00.009-08:00

koptu artık, gitmekte haliyle dizlerini çekip
deriye dokunuyorluğu dirseğinin gitmekte,
çekiniyorum.

otobüs dönüyor,
yol dönüyor,
gitmeye dönülüyordu da
hangimiz anlıyorduk
susmanın vaktini,

elim camda kaldı.
ne kadar cam içeri
ne kadar cam dışarı,
saymaya çekinip
bağ fiile bağladım,

beyaz çarşaflar asmışlar,
kar gibi sarındım.

tamlanan ve,

2011-12-01T11:32:00.007-08:00

kollar omuzlardan kopabilir,
artık çürümüşlüğü der diyen

camlar ellerine battığında
hikayenin sonuna yaklaşmıştık.

tamlayan

2011-12-01T11:32:00.005-08:00

bir o'luk.
yaklaşıp bağ fiilden kopup bağ fiile
tutunup bağ fiille

demek istediğim:
çarşafa en yakışanın
diz olduğudur.

tamamıyla

2011-12-01T11:32:00.003-08:00

çünkü hep bırakılıştan bulurdu kendine,
kendilik.

işte bu eller, şimdi çekip kaldıracak
kendiyi.

şimdi kendi halinde cam önlerinin ne kadar
içeri ve dışarı anlattığını biliyordu.
camlar, ne kadar içeri ne kadar dışarıydı
.
eller kadar.

tam

2011-12-01T11:32:00.001-08:00

hiç bırakamazdı
belki bir zaman bırakmıştı
elbet bırakılmazdı
en iyisi sarmaktı
sarıp sonra
bırakmaktı.

28nisan.

b.g.k.ç.b.v.d.u.a.b.a.

2011-11-30T13:52:00.001-08:00

kokusunu alabildiğim şeyler oluyor, ay başlar başlamaz "bu ay güzel başladı". neyin baş'ı. önce bulursam kendimden başlayacağım bir şeyleri koklamaya. aralık biraz sıcak mı geldi, kapı aralığı.

yirmiye az kala

2011-11-28T10:04:00.001-08:00

merdivenden iner gibi baktığım düşüncelerin içinden en göz yaşartıcı olanı seçip kırmızıya buluyorum gözlerimi. artık gözlerime bile hak'sızlık yükleyebiliyorum. görünce başlıyor diye her şey. . konuşmaya bile . .görmemek için yumuyorum da yumuyorum basamakları bir bir. atlaya atlaya çıkıyorum. artık yaşarmasınlar. yaş'ar yaş'ar yaşamıyor muyum zaten.

mısak

2011-11-26T12:52:00.001-08:00

çok şarkı zamanlıyım, bilmem öyküler bana ne der. hangi sokaktan girerim nakarata ve gölgemi de betimler mi ağacın kabuğunu izleyen ressam. ressamı şapkasız düşünmeyişimi ressama söylersem belki, betimler. ressamın sanatçılığını durup izleyebiliriz, ona güzel betimlemeler bile yapabiliriz beraber. ağaç kabuklarından çadırda kaldığımızı sohbetin yarısında fark edersek hatta, belki uzun bir yolculuğa çıkma kararı bile alabiliriz. kasımı da geçtik artık umutdolabiliriz.

kırılmaya değme

2011-11-26T08:07:00.001-08:00

kıyısından başlıyorum çizmeğe

başlangıç çizgilerimi kaydırmadan

parmak uçlarımla renk katıyorum

parmak uçlarımda kat kat renk

kıyıyorumçizgiye.

küçüklüğünü biliyorum değmeğe

değdiğimi bilmeden küçüklüğüne

bileklerinden tutuyorum içini

içine bileklerimi tutuyorum

değiyorumellerine.

çizgi kıyı kıyı renk çizgi

ellerin değdiği, çizgiden kıyı,

renk.

ellerin çizgi çizgi kıyı renk.

....

geriyedönüyorluğu.

içi.dışı.buğu.

ve vapur!
gidiyorluğu.

tat

2011-11-26T08:04:00.001-08:00

büründüğü sokak yavan bir tat
haline, sokak üzeri tatsızlık.

c

2011-11-24T12:59:00.001-08:00

kaş çatıyor,
kaş çatışına karakter katıyordu

biraz s...siniz efendim.
ceketinizi temizleyelim, fazla kepeklenmiş.
elbette ceketinize zarar vermeyeceğiz.
ancak omuzlarınızı biraz indiriniz,
şöyle kaşlarınızı da...
biraz daha,
şimdi az da olsa insanlaştınız

siz sözcüklerinizi kepekleyin,
sözlerinizi kepenkleyin.
biz insandan anlıyoruz efendim,
şöyle buyurun, ceketiniz.

dinlenme'nin iki anlamı üzerine.

2011-11-21T13:44:00.001-08:00

insan'a yüklemek hallerinde kaçıncı yazımdayım,
seçemiyorum
.
ekranımın en ışıksız ışıklılığında
biraz olsun baş ağrımı dengede tutuyorum
sağa dönemem---
sola 2 derecelik açıyla belki.

kitaplığa uzanamam,
kitaplıkta kaç kitap yarımlık
var, -seçemem-.
sağa çeviremem,
sola iki derecelik açıyla belki.

önsözlerden kaçıp, arkakapak yazılarını
okuduğum yaşımı bile düşününce,
çenem avucumun içinde,
dirseğim masanın üzerinde
kayıp düşecek oluyorum.
sağa düşemem.
sola iki derecelik açıyla belki.

insanlara neler neler yüklemeye devam ettiğimi,
edemiyorum şimdi.

kitap okumak istiyor'luğum
sağa iki derecelik açıda.
ne uzak!
...ne yakın? ki

bana çok yüklediler, insanlıktan,
bileceğim çok var, ı biliyorum.
bilmediğime kitap attılar,
kitap alıp okuduğuma sayıyorum
baş ağrım var, biraz uzak durun bakın ışığa bile dayanamıyorum
diyorum

yaşam gayemi düşünüyorlar,
ben size bu kadar yükledim mi kendimi,
hepimizin salıncağa binmişliği vardır,
biraz hava, gök ve bulut okumak istiyor'luğum
çok mu yüklüyor şimdi?
benim insanlığa yüklediğim,
tamamıyla, bu.

sağa diyemem.
sola iki derecelik açıyla belki.
orada dinlenebilirim.

süreya

2011-11-19T12:48:00.001-08:00

"bir yere geldik ki
hiçbir sokağın adı yok"

.

2011-11-19T05:46:00.001-08:00

dı

2011-11-14T12:57:00.001-08:00

....ve her kelimenin gidecek bir yeri vardı.

şiir'n

2011-11-14T12:49:00.001-08:00

diyeceklerim vardı kızıllığına sokağın ve iz'in
saatleri adım adım geçmişti ışığından sis'in
kağıtlar köşelerde artık kağıt değil'liğin
pencereden susuşuna el uzatıyor geldi'ğin.

Filibeli Ahmed Hilmi

2011-11-13T09:27:00.001-08:00

"Düşüneceksen, sıyrılacaksın insanlığından."
diye anlatır Hakan Günday A'mâk-ı Hayal' i.

için

2011-11-13T08:26:00.001-08:00

havf ve reca,
kimdeyim?

akşam'a

2011-11-13T07:32:00.001-08:00

bazı şükür'lük anlar vardır. onlar dışında pek şükretmem. kelimeyi beğenmediğimden olabilir. fakat minnettar kalırım. kelimeyi sevdiğimden olabilir. akşam olup da ışık yakmamaya inat ettiğim günlerde, güneşin batışıyla ve de aydınlığın kırık beyaza çevrilip griye yanaşmasıyla boynum koltuğun kenarına düşer. tırnaklarım ve ellerim tertemizse gözlerimi kapatabilir,olurum. biri kalkıp akşam,ı yemekle buyur eder. akşam, akşam yemeği ile başlar,ı düşünürüm. kendime inanıyorum. sofraya oturmak ışığı yaktırır. su içinde yanan mumlarımızlığın bitmişliğine üzülürüm ama karşı pencereler hep komşu mutfaklarınındır, biri yanar biri söner. herkes mutfağa farklı bir ritimde girer ve çıkar. komşularımı böyle düşününce severim. bir de bakarım sabah sabah camıma yumurta fırlatmışlar. bir da yumurta yemesek, olur mu? ben yemeyen,olurum. salça soğan kokusunun pişmesi evi sokaktan soyutlamaya başlar, bir resmin gökyüzü kısmında kuş uçurulduğu ana geliriz. şehir biraz belleville gibidir. bir buluttan diğer buluta gök üstünde kuşaklar olup yıldızlarla yer değiştiririz. sonra battaniye altında dizlerimizi karnımıza çektiğimiz anlar vardır, onlar için de başka bir resme geçeriz... akşamın gelişi her zaman güzel olmaz,olmayabilir. ve ev ile soğansalça kokusunu bağdaştırmaktan herkes hoşlanmıyor da,olabilir. şimdi için, biraz minnettar kalmalıyız gökyüzüne ve şehre çünkü akşam var. ve akşam gizliyor,olur.bilir, meyiz.

s

2011-11-12T13:08:00.001-08:00

su'da tat var aslında

diyebildiğim zaman da,

aslında gözlerimi kapatıp

açmak,

sana bakıp kaçmak,

olmuyor,mu,

duvarları sayıp, duvarlara sayıyorum

kaç günün kaç haftayı bitirdiğini

kaç susamışlığın kaç suya tat getirdiğini

kaç olmuşluğun, susuşuma denk gelişini

konuşmadığımızı diyemiyorum,

sustuk oluyor, iki hafta

iki haftadır yastıksız yatıyorum.

.

2011-11-12T13:03:00.001-08:00

bildiğim tüm doğruları acaba yanlış mı ki tereddütü ile itiyorum.
bildiğim tüm yanlışlar acaba doğru mu ki tereddütü ile değil neden?

y

2011-11-09T15:29:00.000-08:00

bir insanın yanında olmak, bazen o insanın yanı olmaktır. onunlanın ile si ortadan kaybolur ve yanda kalırsın. bazense bir insanın yanında olmak, o insanın yanında olmaktır. tam manası ile. yan durmak. yakın olmak. yan'da bulunmak. o zaman yan seni yutmaz. sen zamanı yutarsın. ne kadar oturdun, ne kadar kaldılar? hepsi içindedir. iki insanın yan yana gelmesi aslında çok şeydir.

ciddiyim.

2011-11-09T15:04:00.001-08:00

yastık,
asıl sevgilidir.
sevgili sandığın ise,
asıl yastıktır.

-d.

2011-11-08T14:17:00.000-08:00

diyorum ki, yapmak zorunda değilsin.
böyle düşün.
yapmak istiyorsan, bu da bir zorunluluktur kendine.
istiyor olman, sana yapmanı zorunlu kılar.
sen zorunlu değilse mi istersin?
ya da istiyorsan o artık zorunlu değil midir?

diyorum ki,
isterken kendini zorluyor insan.

l

2011-11-08T13:46:00.000-08:00

artık cümle kurabilecek halde miyiz? masamızda, elimizin hemen yanında suyumuz var. her gördüğümüzde bize aitlik kurmuşuz. su da seviniyor mu acaba ait olduğu bir yer var diye. belki o bardağa ait hissediyor kendini. ve yudumlanmak büyük bir kabus. şimdi şu sandalye mi bana ait, ben mi sandalyeye ait'im? oturduğuma kuruyorum. bildiğime okuyorum. görmediğime yazıyorum. en çok da üçüncüsü, ne hala cümle diyemiyorum.

fatih

2011-11-05T09:30:00.000-07:00

içime bir kedi mi oturmuş, meov duyuyorum çenem omuzlarımda bir sağa bir sola dönüyorum. tezhip dersinde bulut çizmeyi öğreniyoruz, çarşamba pazarında hırsız çocukları hemen tanıyabiliyorum ve onlar gözden kaybolana dek onları izliyorum belki o sırada nefes alıp vermeye bile ara veriyorum, bizim kedi de korkunca durur ve öylece kalır. kediyle birbirimize benzemişiz, ondan susmayı ve mimiksizliği öğreniyorum. çarşamba pazarı çok yorucu oluyor, fatihte oturuyor olduğum bana hala yabancı. eve gelince poşetten dört mandalina seçip yatağa uzanıyorum. oda karanlık, sokak karanlık ve karşıdaki evin numarasının onyedi oluşunu düşünüp onyediyle ilgili bütün alakalarımı sıralıyorum. tırnaklarım hep sararmış, kalkıp bulut çiziyorum, ardımdan yağmur başlıyor, yorulmayınca uykudan tat alamıyorum.

ve

2011-11-02T14:39:00.001-07:00

ben,
hala seviyorum

nayino

2011-10-30T04:02:00.000-07:00

güzellik kelimesinde öyle bir anlam olmalı ki,

hecelerine ayrıldığında karadeniz görülebilmeli.

f

2011-10-29T15:42:00.000-07:00

bazı şeyler hiç değişmiyor.
metin kemal kahraman-deniz koydum adını

si

2011-10-28T13:04:00.000-07:00

ne oldup bittiye bakıp biraz anlamlı yazayım istedim çünkü iki gündür diyorum ki kendimde aylardır kayıp olan ve bir süredir yerine bana fark ettirmeden oturan bir şey var. bazılarımızın yüreciğine oturan halden bir şey. gelip oturmuş, belki de çömelmiş ve her an kalkıp gidebilir. güneş açınca büyük arkadaşımla tophaneden fındıklıyı bırakıp istiklal caddesine geçtik ve cihangirdeki güzel levha yok mu, işte orada diyor buradan nereye gidersen git hep buradasın. ben istanbulda bu yüzden'im diyorum. bir de bakıyorum gene kelimelerim bana dönük, bana anlam. ancak bugün odam benden biraz savruk bana kırılgan. sokak kokuyorum diye, bunu fazla dinliyorum diye hep ağlamış, dökülmüş duvarlardan fotoğraflarım.

.

2011-10-28T11:48:00.000-07:00

ev içine geliyor geldi kapı sesi ve salon içinden yavaşça ilerledi etek sürüne ayak sürüne kapı önüne geldi zil sustu artık kapı açılacak ve denecek kötü birkaç cümle kötü birkaç mimik belirecek ki beklesek belki birkaç dakika dinecek ama sinirlilik hali dinmesin çünkü insan rahatlamıyor değil kızınca ki suçsuzsa diğeri oh bir de vicdan azabı oturur mu içeri öyle güzel ki şimdi dolar gözler sızlar burun koparılır yanaklar dudaktan içeri şimdi neredeymiş çözüm ya da iki el ya da çay belki şiir yazıyor belki de susuyor sustuğu için sustuğuna hele dinleniyor da susuyorsa neden hala söylüyor görse ki odasına çekilmiş ağlıyor ve gitse tutsa hırkasının üzerine elini koysa sırtına gelen o sıcak azıcık huzurla güldürmez mi ya da ağlamak güzelleşmez mi hem kim sevmez ki mutluluğa ağlamayı gülmekten bile güzeldir bazen ya da hep ama şimdi içeride duruyor kapıyı örtmüş kedi dolaşıyor sesini duyamıyor diye kötü sözler biraz daha yükseliyor o anlamayacak mı gidip baksa gözünün içine belki insanlar yalnız göziçiyle anlar ya da o öyle bir insan o göziçiyle anlayan göziçinden ağlayan şimdi kapısını örttü ve perdesini çekti sabah için bekliyor akşam nasıl da köstek karanlık nasıl da diyor uyu ama yataklar içinde çarşaflar uzanıyor da uzanıyor boğuyor elleri kollardan çekip ayakları yorgan soğukluğuna çekip taş ediyor gövdeyi göğüsleri acıyor ne kadar da yaklaşmış tabana artık otobüsler geçmez çünkü saat geçmiş iki gazete kağıdı uçuşuyor havada yerlerde tozlar birikmiş genzi yakıyor ve kibrit çakıyor sigaraya nasıl içebiliyorlar diye şaşırıyor artık sabah olmalı ki belki çayın buharına diyor gene ümit diyor usul usul uyutuyor mu uyutuyor.

ar

2011-10-28T11:33:00.000-07:00

umut tükendiğinde, tam da sıfırındayken, neredeysenin.
cesur oluş, bir şeyler söylüyor.

"taşın altına el koymak"tan ziyade, eli çekmek
gibi.

durkheim ı anlayabileceğime umutsuz
cesur olmaya, az kalmış, hal, içindenim.

s.

2011-10-25T13:42:00.000-07:00

annem sus' eder, annem bir sus değilse de, bu eylem, bana böyle sus'turur.
ne'ye sus'ayım bilemem. ki en çok annem'e sus'muşum ben.

ma

2011-10-25T13:33:00.000-07:00

günün en saçma saatleri, en saçma insanları arasında nasıl saçma kılmasın ki beni? saçlarım böyle döküldükçe daha ne kadar bekleyebilirim ekim'den çıkmayı. ekim'de öyle ekili anılar, böyle ekimsiz anlar geçirip de, saçmalıktan başka bir şey düşünemiyorum.

ne de olsa yatarken de uyuduğum ben, konuşurken de söylediğim
ağlarken de dinlediğim, gülerken de gizlediğim.
neyin çabası na dökülüyorum anlaya da mıyor ki
ekim diye güz diye,
kaç şiir okumuşluğum var'ı ben yaşıyorum
öyle ya, ekim bitmiyor.

t

2011-10-23T11:40:00.002-07:00

aklımda her şey
iki uç arasında.
gitmek, kalmak,
mastar hallice zaman.
bir hayli, zamansızca.
gitmek de, kalmak tı.
kalmak da, gide ndi.
düşününce

buhar

2011-10-23T11:40:00.000-07:00

suyun ısınmasını bekler gibi, gözlerim dalıp
dalıp çıktı camın şeffaflığından pencereye
balkonlarda yeşillik kalmamışa düşünce...
düşününce düştü gözlerim pencereden
mermere

sahne

2011-10-21T14:06:00.000-07:00

uykuyu sevmeyişime gülüyorum, ki sabaha ben de zor uyanıyorum.
yastığa dönüş evin içini alıp da koymuyor mu nevresime temizse nefretimden.
ayaklarım açıkta kalıyor, kalanlar hep karanlıkta kalıyor,
ayağımdan başlıyorum korkmaya, ellerime geldiği an,
yastık altında yumruklar yapıp yanaklarımla eziyorum.

sabah gün aydınlığı, perdem koyu diye çekmezsem:gece
çekiyorum, rüya bitecek. rüya bitmezse öldürebiliyorum
bu gece ölecek de olabilirim, yalnızca birkaç arkadaşım beni anlıyordu
şimdi benim iyi bir arkadaşım var hep beni o anlasın istiyorum.
eğer ölürsem diye, uyanmayı unutup,
o, perdeyi çekip, günü aydınlatsın; umuyorum.

ummak, yaşamak belirtisi.
aylardır, o'na umuyorum.

t

2011-10-21T13:37:00.000-07:00

yağmur şişirmişti kapıyı, itiyordum açılmıyordu,
ilk defa tekme ne? orada öğrenmiştim.

ilk tekme bile, nasıl masum oldu
çocukluğa inince.

dil

2011-10-17T09:18:00.001-07:00

dilim değişiyor.
yazım anlayışlı,
kimsem anlayışlı.

ğım

2011-10-17T09:16:00.000-07:00

arada kalıyor hani seçecekken bir'i ya da diğer'i. "hiç" nerede, kim tutuyor ve bırakmıyor; anlamlayamıyorum. çayın bir'i el ısıtmaya ik'i iç ısıtmaya üç'ü(-i) sohbet ısıtmaya başlıyor hani. masaya düşüp, kir üstüne uyumak istiyorum. gelmey'i anlam,layamıyorum. gitmeyi anlamlaya,mıyorum. anlam sayamıyorum, anlam sevemiyorum. anlamsızamıyorum. yok değil, bu bulutlar sahi değil, tek sahi ellerin. eller de sahilik var. elime yağmur yağdırıyor. elin ya, sahilik diyorum, elimi anlıyorum, el'e anlamlayamıyorum.

terler var, çay elime elinden sıcak var ve ter bulut elden gelen var ve yağmur var.
anlam'ı da var. ben anlamlayamadım.ğımdan.

selda

2011-10-11T14:09:00.001-07:00

böyle şarkılar oldukça

meyve

2011-10-10T13:28:00.000-07:00

daha da üzüyor her sözcük
iyileşmeye gelen tüm söz
üzü.cü, üzgün.lük hep

duvarlar, yaslanmışlığa
dökülüyor... ü,ler uzuyor
süzülüyor...
dökülmeye devam ediyor

tam da kollarının arasında,lık
üzgünlük meyvesi veriyor
iyileşmeye gelen söz,ler.

bendekikötüyü zaten biliyorum,
senin ellerin de umut! konuşuyor
ellerimle diyemiyorum, üzgün.lüğü

bakıyorum,,
el kendikendineliğinde üzgün.
eşanlamlılık sözcüğe ağır geliyor,
sözcüklerden çok küçük yaşım
var, o.na sesleniyorum

y.h.

2011-10-10T09:28:00.000-07:00

ıslanmışlığı görüyor kuruluğundan
atkı altlarında yün kokusu kalıyor
bağdaki bütün üzümleri toplamışlar
diye
damlalar üzüm duruyor
atkıya değdiği yerde
bağ yün kokuyor
üzüm, hüzünüm.

sarı

2011-10-04T13:22:00.000-07:00

damın üstünde bir çamaşırı ile uzanmış sarıya boyuyor dünyayı ellerini iki yana açmış, ayakları sanki sudan taze sıkmış; buruş buruş bakıyor. saçları dökülmüş, dökülmeyenleri sermiş yere; sırt altına. alçaktan soğan kokusu salçayla yükseliyor, burnunun üzerine bir sinek konuveriyor o anda. koku burnundan mı geliyor? sola dönüp burnunu sümkürüyor, eline geleni yere sıyırıp sırtüstüne devam ediyor, yavaştan sararıyor gök, iki dağ tepesi, üç ağaç, ayak parmakları, soğan kokusu.

d.

2011-10-02T12:14:00.000-07:00

korkuyorum. ezan okunuyor. ezan korkumu azaltacağı yerde artırıyor. bir artan o mu? karanlığa uyanınca hiç uyanmıyor. sanki sen,ben,uyanmıyoruz. sessizlik bizi susturuyor. biz de susturuyoruz içimizdekileri. ses olmayışı artıyor, sesin gidişi artıyor, seste kayboluş artıyor, ses karanlığa benzetiyor kendini. içimiz sözümüzü dinlememiş, kim dinlemiş sözümüzü, hep kavga ettik be. anlaşmaya yaklaştığımız kadar sesten uzaklaşıyoruz. uzaklaşmak neysene, ben uzaklaşmaktan çok korkuyorum. uzlaşmayı seviyorum, ondaki mesele de yakınlaşmak değil mi? hayır mı? peki. kime ne kanıtlıyorum ki! rüya bitmiyor işte, yalnızca bunu düşünüyorum. salt gözün kapalılık halinde durmuyor, sızıyor bazen göz aralığına, akıyor bir anda göz açıklığına. akşamı getiren, sesi götüren "rüya" oluyor. bir de hoş bir ismi var, hep kandırılıyoruz işte. iyi rüyalar daki iyi, hep tırmalardı çünkü beni. rüya öyle iyi bir kelimeydi ki iyiyi de ekleyince benim "ki"lerime benzemişti. tekrarlanıp duruyordu. aynanın karşısında aksini tekrarlayan ben gibi. hep aynı soru mu olur kafada? haydi allah'a sığınalım: Allahaşkına! olacak iş değil ya, kaç vakit, kaç zaman, kaç an hep aynı soru. yok ulan, dese de biri, sussam. susup uzaklaşsam sesten, sesle karanlık demiştik, karanlıkta kaybolsam, uyuyakalıp rüyaya dalsam. gibi dilek kipleri, tüm yazılarımın son heceleri. neyse ki rüyalarımda ayna olmuyor. ayna, olsa, fena. aynalarda aksim var. ben zaten kendime fazlayım. şimdi bu karanlıkta kaybolmayı ve uzaklaşmayı seçmeli ve aksimi de kendimi de kırmalıyım. ezan bitmiş, asıl şimdi başlamalıydı. insanlar namaza geç kalıyor falan, peh. ezan a geç kaldı benim "zaman"ım. şimdi ne olacak? korkuyorum ben işte. düşüncelerimden hep korkuyorum. evde kedi olmasa belki arada düşünmeyi kesmelerim olmaz. şimdi kediye de borçluyum. böyle de iyilikler düşünürüm bazen. ama düşünmek, düşünmek pek korkutuyor beni.

ekim

2011-10-02T09:13:00.000-07:00

boş,taki yokluktan
bil-emiyorum
boş vermeyi,
susuyorum
sus'lar uzatıyorum,
saltseszarar çünkü,
işte bunu bile-biliyorum

onlar, öyle boş ki:
sil-iyorlar
siline-biliyorum.

ses'e mi daha yakın
sus'a mı daha üzgün,
üm?

....
ağladığım çok susuyor.

ken

2011-10-02T09:09:00.002-07:00

kendime kendinelik arıyorum
zaman benim ağacımda hızlı meyve veriyor
bu yazılar, bu kelimelerden anlamlarını gizliyor
öyle mütevazi
:anlaşılmaya çalışmak
halinde kıvranan utançlılık.

insan

2011-10-02T09:09:00.000-07:00

insan'a dokunmamak gerek,
, insan'ın omuzları ağrıyor,
insan'da hiç,, aramamak lazım
onları.

onlar, :hassasiyetimiz
ve insan,,
hassaslığa nasıl değ.er.(meli)
bilemiyor daha,

değ

2011-09-28T11:05:00.000-07:00

tereddüte değiyor dilim
bugünlerde zaman bana d yi sunuyor
denizden, dalgadan
ya da en seslendirilemeyen sesten,,
değil,lik

2011-09-26T12:13:00.000-07:00

aynaya yaklaşınca, kendimi anlatınca

bir de zeynep i okuyunca

hatta seçil in albert camus için anlattıklarını da sayabilirim

beni anlayanlar var,

anlamak kelimesinin anlamlandırdığı bir

sözcük;

zeynep

öz.

2011-09-26T12:07:00.000-07:00

özleyeceğim her şey ayrı tat'ta. başka başka desenlerle çevrilmiş etrafları tabakların, tabaklar içinde tüm özlediğim tat'lar. mutlu olabilirim, semizotunu önceden yemişliğim var, bugün almasak belki haftaya,, diyebilirim. ancak görmek. görmek de öyle bir tat. dur özleyeyim.

güç

2011-09-25T13:15:00.000-07:00

gece aniden bastı, kanı aniden aktı. yaram aniden açık, netlik aniden kırmızı, aniden daha...kırmızı. gece aynı şehirle, gece aynı şehrinde. gecenin en sakin filminde, filmin en seslendirme sesinde. yaşarken, ayağıma takılan çalılar hep bu küçük, korkunç, minicik,yağmur bitmiş sesi. yağmur başlayınca nasıl başlıyorsa yaşam, durunca öyle duruyor. ağlasam duyacaklar, yağmur sesinden fakat kapılar elim'siz açılıyor. hala korku, gece aniden bastığında.

2011-09-16T08:26:00.000-07:00

sayfa kapayıp sayfa açıyorum
bütün bu rüzgara sebep olan,
o,dur.

ey.ba.

2011-09-09T13:34:00.000-07:00

hızlı ve unutkan oluyor, eylülbaşı
kim.isi şeker seviyor, çikolata seviyor
diye.

sevemiyorum diye mi, yavaş ve unutmayan
kim.im.
ben,,,

uy ku

2011-09-08T14:23:00.000-07:00

insana ne çok şey yüklüyorum.
bazen düşünüp sırf, ne yüklüyorum
-u, yoruluyorum.

insan kendine fazla geliyor.
bir kediye bakıyorum,
bir pencere önüne,
karşı pencerenin her gün çamaşırı var
renk renk tişörtler
beyaz beyaz beyazlar

kedi uyuyor. eli uyuyor, tüyleri uyuyor
rengi rüyayı resmediyor
.
bir kedi olmadıkça
uyuyamayacağız.

insana çok şey yüklüyorum.
insan. uyuyamıyor.um
çok yorgun.luk,
yataklarda uyumuşluktan çok,
çarşafları serip, kaldırmışlık
var. ona sesle.ni.yorum.

mutluluk

2011-09-03T11:07:00.000-07:00

bugün beşiktaş a bir daha gittim
eskiye ve kalmış olan a
durup ağaçlara, durup baktım
dalıp yukarılara, taa en yukarılara
gökten de uzaklaşınca
orada buldum, orada kaldım
bugün beşiktaş ta
bir daha durup ağaçlara
eski bahçe ve kalmış çaylara
masalara sandalyelere, usluluğa
susardı bahçe, yaşlanmıştı
gök biliyor. ağaç biliyor.
hava daha kararmamıştı
bu soğuğu tanıyorduk diye
ellerine baktım:
daha vardı...
daha çok gençti.
ellemedim.

.

2011-09-03T11:02:00.001-07:00

korkuyor insan,
bu yer bu gök bu binlerce göz içinde
en küçüklüğünden

ben de

2011-08-30T15:47:00.000-07:00

aşık olabiliyorum.
bu kapıdan çıkınca,
şu yola girince,,
ikinci sağdan,
o bakkalı görünce,
dönüver hemen.
solda, üçüncü.
mavi kapılarda,
bir renk maviyim ben.

serge gainsbourg.
kapıdan çıkınca,
sola dönünce,
geri dönünce,
maviye dönünce,,
hep serge

bayram

2011-08-30T02:04:00.000-07:00

çay demleniyor. kaldırım hizasında pencere-ve yoruluyor insan,azaydınlık,birkaçgazete serip duvarlara-aydınlık geliyor. çay demleniyor daha. odadan odaya,yaşlar bir bir artıyor. birbirinin omuzlarına koyup ayaklarını yükseliyorlar. evin zemininde bozukluklar var; odadan odaya iniyor ve çıkıyoruz. çayın demlenmesine var daha. kokusunu duyuyoruz. kokusunda şimdi nasıl ürperiyor ten. o kadar çay içmişliğimizi biliyoruz, kaç şekerde dur'uz.kaç şekersiz'le yudumluyoruz. bizde erzuruma komşuluk var. biraz kıtlıyoruz. çay olsun, çay olmazsa olmuyor. çay hala demleniyor. çayın buharına el ısıtıyoruz, el de mayhoş. bu bayramlar bu loş ışıksız, az aydınlık yolhizasıpenceresi'nden uzak koltuklarda çok aydınlıklı, kaldırımdan çok uzakta pencerelerin önünde... artık çay demlen'emiyor.

hüzün masalı

2011-08-26T13:01:00.000-07:00

şu kızın ellerine de bakın, saçlarıyla oynuyor saatlerdir. saçlarına dokunsam diyorum, saçlarıma dokunmasan diyor. saçlarında duruyor kuşlar dinleniyor, hangi ağaç, kaç dal büyütüp kaç yaprak yeşertiyor bu masalda... şimdi şu kızın saçları hep dökülüyor, yaz bitiyor, yaz kalıyor, yaz geçiyor, yaz kal.ıyor.

+olur mu hiç
-olur diyor
+olmaz, olmaz, yaz bitmez
-dökülüyor.
+yaz diyorlar ama bahar ya bu
-son bahar ya diyor mevsim
+yaz diyor, orta imiş, bahar ortası
-olacak iş değil
+mevsim diyor, olur diyor.

ilk diyor, sonra ortası var, sonra bitiyor diyor, son oluyor.
ilkbahar,ortabahar,sonbahar.
ya da mevsim diyor:
doğdu,büyüdü,döküldü.

2011-08-26T13:00:00.000-07:00

çünkü bazen tutmak,
bırakacaksan da, o anda kalır
mış olmayı dinletti vapur
eğer dakikalardan söz edeceksek;
120.
eğer benden bahsedeceksek
ağustos.
tarihi yazıyorsak,
adalar.

.g.2

2011-08-24T16:27:00.000-07:00

göremiyoruma mı solmuş
zaten siyah, hep renk her
çünkü bakmak ayrıydı
renge,

güneş burada oldukça,
ısınırdı kararan
çünkü görmek ayrıydı
tende,,

m.e.

2011-08-13T05:33:00.000-07:00

çok başka zamanlarda yaşamışız ona; anlattım
bir bir seçip sözcüklerimi, yalın, yalın ayak yürüyüp
denizlere yaklaştık.

çok başka anlatmışlardı zamanı; dinledim
bir bir duyup sözcüklerini, anlayamamaktan kaçıp
denizlerden uzaklaştık.

çok başka zamanı denizin içinde konuştuk.
bir bir anlatıp yalınlığımızı,
bir bir unuttuk.

artık evlermavi değil,
çok başkazamanevleri şimdi.
bir durak geri, bir durakta tüm
sarılmaların vedalaşma şiiri.

kitap.

2011-08-12T08:22:00.000-07:00

kırılınca durdu taş,
sayfalar sararmaya,
cağaloğlu yokuşunda
başlarken,
ellerini nereye koyacaktı,
bu kırmızıyı kim saklayacaktı
diye, çocuk içimde,
bu büyüğe,
tüm geçitler kapanmıştı.

el yaşındalık

2011-08-11T06:05:00.000-07:00

büyümüşlüğümü aynaya sorduğumda,
eğilir elim bakardı, susayım diye-
belki dahasını da söyleyeyim diye-
söyledikçe yaşlanıyorum ben.
beyaz saçlarım sayılamıyor ki-
diye-
oturmuş ağlıyor elim!
öyle buruş buruş, öyle bıkmamış ki
yaşlarına dokunmaya,
duymaya, kıyamıyor yaşım...
kaç yaşlılık, kaç yaşındalık
bıraktık aynaya, anımsayamıyorum
şimdi ellerim damarlarına sarılmış uyuyor
ve üzerine su serpiyorum,
yeşerir tüm canlılar.
diye-

mavi yeşil

2011-08-08T11:49:00.001-07:00

biraz adım var diye
mer-ve-
biraz daha anlat diyor,
nasıl anlatayım?
buralar çok derin
-ve-adım,
çakıltaşları yeşil.
ve biraz daha diyor;
sular güya mavi.
adımı konuşuyor,
adım:gemi.

k

2011-08-08T11:46:00.000-07:00

buzlar eriyecek; daha var
daha çok var erimesine
arada kalan ışığın
tüm liman, caddenin bütün buzlarından
eriyor diye,
zamanın hangi içinde
küçük yudumlar, büyük anlatıyor
tüm buzlar ve aradaki ışıkları
kemer içinde, kemer üstünde
biraz ışıklanmış, erimiş birkaç buz
taş kadar duruyor.
taş kadar eylemsiz
küçük yuduma karşı büyük anlatıyor
buz,kemer,ışıkların sönüşüne yetişiyor
zamanın evvel kolu

~~zamanın bir içinden anlatıyorum.~~

ortalarda

2011-08-04T23:46:00.001-07:00

antalyanın güneyliğine

kaç kuş olmuşluğu var,
etek olup bacaklarım
rüzgar içi serin.